Als je de vraag stelt of positief trainen altijd hondvriendelijk is, moet je duidelijk zijn over wat je als positief en wat je als negatief ziet. Stel: positief trainen en opvoeden is zonderfysiek of mentaal geweld – hondvriendelijk; negatief trainen is met fysiek of mentaal geweld – hondonvriendelijk.
Binnen die grenzen kun je je vervolgens afvragen of belonen altijd goed is en corrigeren altijd slecht. Negatief kan ook zijn het verwaarlozen van het belang van de hond. Bijvoorbeeld alleen trainen terwijl de hond graag wil rennen en met een bal wil spelen.
De waarheid ligt genuanceerder. Niet belonen is niet hetzelfde als bestraffen. En aangenaam is niet hetzelfde
als goed. Lichamelijk corrigeren kan onaangenaam zijn maar de relatie die de hond heeft met degene die het doet bepaalt of het toch als positief (of niet negatief) wordt ervaren.
Een voorbeeld noemt: demoederhond die een slapende pup op de rugdraait om te verzorgen. De pup kan een protestgrommetje laten horen maar accepteert de verzorging, die goed voor hem is, want hij kan nog niet zelf plassen of poepen als de moeder zijn buik niet likt. Van de fokker die de pups regelmatig in handen heeft gaan de pups het optillen geleidelijk aan ook accepteren. Maar dit betekent niet dat ze het even gemakkelijk accepteren van een vreemde. De band die de hond met iemand heeft bepaalt de soort en mate van stress die het de hond oplevert.
Bij het opvoeden van kinderen vindt iedereen dit vanzelfsprekend (als je geen grenzen steltvoed je niet op) al laat de uitvoering daar ook wel eens te wensen over. Bij het trainen van honden lijken mensen ‘positief’ soms gelijk te stellen met ‘niet straffen, niet corrigeren’ endat is een houding die de Roedelmethode niet onderschrijft.
Tijdens de observatiesessies die we regelmatig met cursisten doen komen regelmatig voorbeelden hiervan
aan de orde, aan de hand van gedrag dat een van de aanwezige honden vertoont. De onrustige hond die in de zaal opstaat en als reactie op het ‘nee’ van de baas een lichte kwispel laat zien en weer gaat zitten. De hond lijkt dit meer als een aanwijzing te ervaren die duidelijkheid geeft dan als iets negatiefs, hij vertoont geen tekenen van stress. We kunnen het niet genoeg benadrukken. “wie zeker is van zijn positie –
hoog of laag – zal geen stress ervaren van domineren of onderwerpen.